![]()
FROM Collected Poems,
VOLUME ONE
(1963)
Siberia
IN THE VILLAGE
1
Sunset on icy blue paths.
Sweet dozing colors in my soul.
A little house shines across from the valley
covered with the snow of sunset.
Wonderwoods swaying on windowpanes,
magic sleighs chiming in a circle.
Cooing of doves in the little attic,
cooing at my face. Under ice,
striped through with dazzling crystals,
the Irtysh quivers, half real.
Under speechless domes
a world blooms—a child of seven years.
סיביר
אין כוטער
א
.זונפֿאַרגאַנג אױף אײַזיק בלאָע װעגן
.זיסע דרעמלפֿאַרבן אין געמיט
ס׳לײַכט פֿון טאָל אַ שטיבעלע אַנטקעגן
.מיט אַ שנײ פֿון זונפֿאַרגאַנג באַשיט
,װוּנדערװעלדער הױדען זיך אױף שױבן
.צויבער־שליטנס קלינגען אין אַ קרײַז
,אױפֿן פּיצל בױדעם װאָרקען טױבן
,װאָרקען אױס מײַן פּנים. אונטער אײַז
דורכגעשטרײַפֿט מיט בליציקע קרישטאָלן
.צאַפּלט דער אירטיש אין האַלבער װאָר
אונטער אױסגעשװיגענע קופּאָלן
.בליט אַ װעלט—אַ קינד פֿון זיבן יאָר
2
In the light-dark snowed-under
village of my childhood in Siberia
blossoms bloom from shadows’ eyes—
countless quicksilver blossoms.
The moon flings its dazzle into
dimmed, extinguished corners.
My father—white as the moon,
the stillness of snow in his hands.
He slices the black bread with the gleaming
merciful knife. His face blues.
And with freshly cut thoughts
I dip my father’s bread in the salt.
ב
אינעם ליכטיק־טונקעלן, פֿאַרשנײטן
,כוטער פֿון מײַן קינדהײט אין סיביר
,בליִען פֿון די שאָטן־אַפּלען—קװײטן
.קװעקזילבערנע קװייטן אָן אַ שיעור
אין די װינקלען אָפּגעלאָשן מאַטע
.בלאָזט אַרײַן לבֿנה איר געבלענד
,ווײַס וױ די לבֿנה איז דער טאַטע
.שטילקײט פֿונעם שנײ—אױף זײַנע הענט
ער צעשנײַדט דאָס שװאַרצע ברױט מיט בלאַנקן
.רחמימדיקן מעסער. ס׳פּנים בלױט
און מיט נײַ צעשניטענע געדאַנקען
.טונק איך אינעם זאַלץ דעם טאַטנס ברױט
3
Knife. Father. Smoky kindling.
Childhood. Child. A shadow takes the violin
down from the wall. And thin-thin-thinner
snowsounds fall upon my head.
Quiet. It’s father playing. And the sounds—
engraved in air, just as a silvery
blue breath in the frost suspended
over the moon-glazed snow.
Through a furry frieze of ice on the pane,
a wolf smells the flesh of music.
Quiet. In our dovecote a pigeon
pecks through an eggshell—peck-peck.
ג
.מעסער. טאַטע. רױכיקע לוטשינע
קינדהײט. קינד. אַ שאָטן נעמט אַראָפּ
ס׳פֿידעלע פֿון װאַנט. און דין־דין־דינע
.שנײענקלאַנגען פֿאַלן אױף מײַן קאָפּ
—שטיל. דאָס שפּילט דער טאַטע. און די קלאַנגען
אױסגראַװירט אין לופֿטן, וױ אין פֿראָסט
זילבערלעך פֿון אָטעם בלאָ צעהאַנגען
.איבער שנײ לבֿנהדיק באַגלאָזט
דורך אַן אײַזיק אָנגעפּעלצטן שײַבל
.שמעקט אַ װאָלף צום פֿלײש פֿון דער מוזיק
שטיל. אין אונדזער טױבנשלאַק אַ טײַבל
.פּיקט זיך פֿון אַן אײעלע, פּיק־פּיק
AT DAWN
The marker-paws some animal
has sown like roses in the snow
were barely gilded from above
when the sun—unknown, new—
cast its spearlike cry.
Below still darkens. Forest roots
grind their teeth deep in the ground.
The dog, hitched to the sled,
vents living steam. The steam meets
glowing chimney smoke and
a human breath rising from the scene—
until a te...
